Izba Regionalna Ziemi Sztabińskiej powstała z inicjatywy TPZSz. Mieści się ona w budynku Centrum Biblioteczno-Kulturalnego w Sztabinie przy Placu Karola Brzostowskiego 8. Jej uroczyste otwarcie nastąpiło 24 maja 2003 roku. Głównym inicjatorem i osobą, która włożyła ogromny wkład w powstanie tej placówki, był Roman Gębicz, który ostatnie miesiące swojego życia poświęcił głównie na jej tworzenie. Gromadził on przedmioty poprzednich pokoleń mieszkańców tej ziemi. Przekazane przez darczyńców eksponaty to głównie wyroby z huty sztabińskiej, narzędzia i przedmioty użyteczne w pracy rolnika, kobiety wiejskiej oraz wytwory jej pracy. Od kilku lat opiekę nad Izbą sprawuje Centrum w Sztabinie.
Zwiedzanie Izby proponujemy rozpocząć od zapoznania się z postacią jej patrona - Romanem Gębiczem.
Roman Gębicz urodził się 26.VII.1935 roku na Ziemi Hrubieszowskiej. Ukończył Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Staszica w Hrubieszowie. Studiował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Był nauczycielem szkół wojskowych, Dyrektorem I Liceum Ogólnokształcącym im. J. Słowackiego
w Elblągu i wizytatorem Kuratorium Oświaty i Wychowania. Od czasów studenckich działał w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym. Uprawiał turystykę, był przewodnikiem z uprawnieniami na zamek Malborski, woj. gdańskie i olsztyńskie. Odznaczony Medalem Aleksandra Janowskiego - twórcy polskiego krajoznawstwa, a także Złotą Odznaką Honorową PTTK. Posiadał "Order Odrodzenia Polski" i "Medal Komisji Edukacji Narodowej". Po przejściu na emeryturę osiedlił się w Sztabinie. Nawiązał tu liczne kontakty z mieszkańcami, byłymi żołnierzami, partyzantami, spisywał ich losy oraz wydarzenia, jakie tu miały miejsce. Włączył się w tworzenie i redagowanie gazety gminnej "Nasz Sztabińskie Dom". Od 2001 roku był redaktorem naczelnym tego czasopisma. Zmarł 1.VII.2003 roku po krótkiej, ale bezlitosnej chorobie. Po jego śmierci Izbie Regionalnej Ziemi Sztabińskiej nadano imię Romana Gębicza.
W Izbie znajdują się eksponaty stanowiące dorobek kultury materialnej obecnych i poprzednich pokoleń (mieszkańców gminy Sztabin) sięgający stu i więcej lat. Pokazane zostały w niej proste narzędzia pracy rolnika od sierpa, kosy, grabi, wideł, motyki do traka ręcznego. Przedstawiono narzędzia, w wielu przypadkach już nieużywane w gospodarstwach wiejskich, ale tkwiące jeszcze w świadomości starszych mieszkańców (np. żarna, sochę, drewniane brony, cepy, kosze plecione ze słomy i inne). Wyeksponowano narzędzia pracy kobiety wiejskiej związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego (naczynia, garnki, bojki, maglownice, żelazka, lampy naftowe). Przed kilkudziesięciu laty w gospodarstwie wiejskim wielką rolę odgrywało przetwórstwo lnu i konopi. Zgromadzono więc cierlice, międlice, kołowrotki oraz elementy warsztatu tkackiego.
Pracochłonnym i artystycznym wyrobem miejscowych kobiet były dywany podwójne (nazywane inaczej dwuosnowymi), bogate w ciekawą ornamentykę roślinną i geometryczną. Znalazły tu miejsce koronkowe obrusy, płachty, pasiaste chodniki, haftowane narzuty, ręczniki z oryginalnymi koronkami i makaty.
Ukazano kilkadziesiąt różnorodnych narzędzi i przedmiotów służących do budowy domów wiejskich i gospodarczych (heble, świdry, piły itp.) oraz piękne wzory nadokienników.
W zbudowanej przez hr. K. Brzostowskiego fabryce maszyn i narzędzi rolniczych w Hucie Sztabińskiej produkowano bogaty asortyment wyrobów. Odlewano również krzyże i płyty nagrobne, określane jako „sztabiny”, które wyeksponowano w jednym z pomieszczeń.
Wyznacznikiem zamożności dawnych rolników był koń. Zachowane akcesoria końskie: siodło, kantary, lejce, szleje, wędzidła, janczary, podkowy, hacele, hufnale w Izbie znalazły należne miejsce.
