Z tego co on o sobie powiada widać, jak bardzo roztropnie postępował, poprzestając na małem. Znosił bowiem nędzę, chcąc się wydostać z nędzy. Wielu na jego miejscu robiłoby długi nowe, aby za pożyczone pieniądze panów udawać, wolałoby się zastawiać, byle się przed innymi wystawiać. To też tacy zawsze przepadają, gdy, przeciwnie, ratujących się szczerze i Bóg i dobrzy ludzie zawsze wesprą.
Brzostowski pokrzepiony pomocą swego sąsiada, zaczął na pewno, przemyśliwać o podźwignięciu swojego majątku i o umoralnieniu swoich włościan.

            Na wiosnę 1816 r. przybył Brzostowski do Warszawy z prośbą do wielkiego księcia Konstantego, aby go zaliczył w szeregi wojskowe. Ochotnie spełniono jego żądanie, był bowiem bardzo urodziwy, wielce uczony, rozumny i stateczny, oprócz tego pochodził ze znakomitej familii, co wówczas niemało znaczyło. Został od razu przy boku księcia, miału niego łaski i wygody, ale że nigdy nie lubił zbytku, przeto i te pieszczoty go nie popsuły. Nie marnował darmo czasu, jak wielu z jego towarzyszów, ale uczył się coraz więcej.

Postać Karola Hrabiego Brzostowskiego jest bliska wszystkim mieszkańcom Ziemi Sztabińskiej i tym, którzy zetknęli się z tym regionem. Brzostowski – twórca Rzeczypospolitej Sztabińskiej, inicjator działań społeczno-gospodarczych, człowiek uczciwy i gospodarny, pragnący zaszczepić te cechy mieszkańcom dóbr. Jego dokonania były przykładem dobrze funkcjonującego przedsiębiorstwa rolno-przemysłowego i mówiło się o nich w całej Polsce. W tym roku mija 225. rocznica urodzin Brzostowskiego. Z tej okazji w kolejnych numerach „Naszego Sztabińskiego Domu”, zamieścimy opowieść Ks. Stanisława Mazurka z 1883 r. pt. „Kto był Karol Brzostowski”.

„Kto był Karol Brzostowski” Opwieść Ks. Stanisława Mazurka z 1883 roku (1)

Urodził się 11 lutego 1796 roku na Wileńszczyźnie. Był synem Michała Hieronima Brzostowskiego i Ewy Chreptowiczówny. Wykształcenie zdobywał w Wilnie i Francji. Jako młody chłopak został sierotą. Odziedziczył po rodzicach majątek w Michaliszkach, Czechy i Markuny na Litwie, prawo do dóbr starostwa bystrzyckiego, dobra sztabińskie oraz pałac w Warszawie. Cały ciężar prowadzenia majątku oraz długi rodziców spadły na jego barki. W 1819 roku osiada w Cisowie, w odziedziczonych po matce dobrach. Majątek liczący 12831 ha ziemi był w strasznym stanie.